دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند، واندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند، بی خود از شعشعه ی پرتو ذاتم کردند، باده از جام تجلی صفاتم دادند، چ مبارک سحری بود و چ فرخنده شبی، آن شب قدر ک این تازه براتم دادند... حافظ...