در شرح روزها و نوشته ها...

جوابش روشن است,نگاه های تو من رو به اوج میرساند و صدایت مثل رایحه ای زیبا مرا در هوای نفسهایت نگه میدارد,من غرق در هوای تو هستم,نفسهایت را بیشتر به من ببخش تا نشیب من را گرفتار خود نکند,قطع شدن نفسهایت همانا و سقوط من هم همانا,در نفسهایت رکود را نمیتوانم بفهمم چون من را دچار درجا زدن و سکون میکند و یقین به سقوطم را قطعی,نفسهایت را بیشتر بر من ببخش مهربان من...

بداهه

اشکان