در شرح روزها و نوشته ها...

داشتم چند تا از فیلمهای مورد علاقم رو توی آپارات و نماشا میدیدم البته نه کل فیلمها رو کلیپهایی از فیلمها رو.بعضی از فیلمها رو هر چند بار نگاه کنم سیر نمیشم و همچنان مشتاق مرور خاطراتم باهاشون هستم.یک سری فیلمها هستن که حس خاصی بهت میدن و دوسشون داری و میتونی باهاشون ارتباط برقرار کنی اونا جذبت میکنن برای تماشای دوبارشون...رغبت به سینما رفتن ندارم فعلا با فیلمهایی که در حال حاضر اکران هستن.فیلمها بسیار ضعیف ساخته دارن میشن.منی که کمدی ببین نیستم اومدم با کمدی آشتی کنم و فیلمهای کمدی رو مدتی دنبال میکردم ولی فاجعه بودن خیلی از فیلمها...من فیلمی رو دوست دارم که احساسش رو بتونه بهم خوب انتقال بده و دوست دارم فیلم دارای قهرمان باشه.فیلم فارسی رو کلا دوست ندارم ولی گاهی مثل دیدن کمدی ها لازمه و چند فیلم تقریبا توی رنج فیلم فارسی هستن که در عین این ویژگی قدرت ارتباط گیری رو با احساسم ایجاد کردن.میتونم به آثاری از مسعود کیمیایی و ایرج قادری به عنوان مثال اشاره کنم.فیلمهای در زمینه ی رفاقت و پایبندی به ارزشهای اخلاقی رو دوست دارم.فیلمهای درام و عاشقانه اولویت اولمه.در کنارش اون فیلمها رو هم دوست دارم و میبینم.توی فیلمهای عاشقانه محیا فیلم خیلی خوبیه فیلمهای دیگه ای هم هستن که یکی از شاخص ترینها رو گفتم.سام و نرگس که سبک فیلم فارسی رو داره ولی فیلم پر احساس و عاشقانه و قشنگیه.پرسه در مه و اینجا بدون من هم فوق العاده هستن.توی کمدی های اجتماعی و درام بی پولی رو دوست دارم.بودن یا نبودن کیانوش عیاری که با بازی زنده یاد عسل بدیعیه رو دوست دارم خیلی,آواز قو و کما هم فیلمهای خوبی بودن,وقتی همه خوابیم بهرام بیضایی خیلی عالی بود,رگ خواب احساس داشت اما فیلم ضعیفی بود,دارکوب رو که توی جشنواره دیدم هم خوب بود,مهمان مامان سنتوری و کمدی چه خوبه که برگشتی و اشباح فیلمهای خوبی بودن بخصوص مهمان مامان و اشباح و کلی فیلم دیگه.اونایی که حضور ذهن داشتم رو گفتم...