قبلا دوسش داشتم ولی الان نه دوسش دارم و نه بدم میاد ازش...اینو توی اخرین بار دیدنش لمس کردم.دلم هیچ تکونی نخورد و هیچ حسی نسبت بهش پیدا نکردم دوباره.خدا رو شکر میکنم که من رو توی این موضوع کمک کرد و ادمی که الان میفهمم از احساس تهی و پوچ بود رو از ذهنم حذف کرد.اون حس دوست داشتن از بین رفته با اینکه توی رابطه ای باهاش نبودم ولی کلا افکار ذهنیم تغییر کرده,من آدم سالهای گذشته نیستم.احساسات و عواطفم رو راحت تر میتونم کنترل کنم و به برنامه های بلند تر و وسیع تر که توی زندگیم ایجاد مانع نکنن برسم.از تنهایی ای که دارم خیلی راضیم و باید در کنارش برنامه هایی که برای پیشرفت دارم رو عملی کنم.امیدوارم که در راه رسیدن به هدفهام موفق عمل کنم و سربلند باشم...